Nepali Folk Tales - नेपाली दन्त्य कथा

 एक दिन दरबारमा बादशाहका अगाडि वीरबलले पाधे । यस्तो बेअदबी देखेर रिसाई बादशाहले भने वीरबल ! तिमी बडा मुर्ख रहेछौ ।’ बीरबलले जवाब दिए- ‘दयासागर ! पहिले बडो बुद्धिमान् थिएँ, तर हिजोआज मनको मोजले मूर्खहरूको संग- साथ गर्दा अलि  बानी बिग्रिरहेछ । यस्तो जवाब पाई बादशाह लज्जित भऐ।

  एक दिन लहडमा बादशाह अकबरले जमीनमा याैटा धर्सो कोरे र सबैलाई भने कि यसलाई कॉट-छाँट कोरमेट नपारीकन छोटो पार्नु छ । त्यस काममा सारा दरबारियाहरू असफल भए । अन्तमा वीरबलको पालो आयो । बादशाहले उसै गरी उनलाई पनि उस्तै गर्न भने ।  वीरबलले तुरुन्तै त्यस धर्मोको तल अर्को लामो धर्सो तानेर भने ‘हजूर ! अब हजूरको धर्सो छोटो भयो ! वीरबलको यस्तो प्रतिभाशाली बुद्धिमत्ता देखेर बादशाह  बहुत प्रसन्न भए ।

 एक दिन अकबरआफ्नू बादशाहीको घमण्ड गरी आफूलाई प्रभुका गिन्तीमा दरी- वीरबललाई भन्दा भए ।कि सुन्यौ वीरबल ! मैले आजदेखि साठी दिनको अर्थात् दुई महीनाको ‘एक महीना गराएँ ।’ वीरवलले उत्तर दिए ‘अन्नदाता ! उसो भए बडो आनन्द हुन्छ, अबदेखि महीना दिनसम्म जुन (चाँदनी) लागिरहन्छ कि!’ यस्तों सुनेर  बादशाह शर्मिन्दा भए ।